भय

हे कुठले भय अन् कसले?
जे खोल अंतरी बसले,

त्या जुन्याच प्रश्नशरांच्या,
व्याकुळ अग्रांनी डसले.

कर मना घरे वाळूंची,
अन् सजव शंख,शिंपांनी,

घे मौज करोनी,तुजला
ती लाट पाहते दुरूनी.

गरगरता वादळवारा,
का कुशल पुसे होडीला?

श्वासांची मुद्दल सरता,
ये कोण येथ जोडीला?

आशेची मूर्त घडविता,
ती ठेच लागुनी भंगे.

परि मनांस खोडील चाळा,
ते तिच्याच प्रेमी रंगे.

दुःखाच्या गर्भी सुख ते,
परि अल्पच आयु त्याते.

नवकल्पितसुखस्वप्नाने,
ते सुखच दुःखद होते.

दु:खाची माया गहिरी,
अनुभवअंकावर निजवी.

त्या उथळ सुखांचे डोळे
अंजन घालुनीया भिजवी.

हा जन्म घेऊनी येतो,
मृत्यूची सोबत छाया,

परि धैर्य मनाचे नाही,
हे स्वतःलाच पटवाया.

हा व्यर्थ वाहतो वारा,
शिड होडीचे उभवावे.

भय तयांस अर्पण करुनि,
तो नेईल तेथे जावे.

जो यत्न करावा तो तो,
तोकडाच का मग वाटे

भरतीच्या फुटती लाटा,
ओहटीला ते जल आटे.

स्वच्छंद वाहता वारा,
गिरीगात्रांतच गोठावा.

जलकणयुत जलदांचा,
मग तेथे बांध फुटावा.

जीवन सुमनांची माला,
परि काट्यांसह विणलेली.

जीवन ही पावन गंगा,
परि डुबक्यांनी शिणलेली.

या आंदोलीत खेळाला,
ना अंत असे ना आदि,

पट मांडून कुणी खेळवितो,
आपणाला करुनी प्यादी.

जो चेतवीतो वन्हीला,
तो फुंकर घालून विझवी.

जो जाणिवेस जागवितो,
तो नेणिवनिद्रा निजवी.

चरचरत्या जखमा कोणी,
झाकुनिया, खेळे झिम्मा!

इवल्याशा घावाचेही,
का कौतुक वाटे आम्हां?

झाले आणि होतीलही,
स्त्री पुरुष हिरण्मयदेही,

काळास प्रार्थना इतुकी,
लघु दीप तेवूदे गेही.

त्या दीपांनी ओवाळू,
तेजाने लोचन क्षाळू.

जे स्वीकृतात घुसमटले,
ते आपुले पण प्रक्षाळु.

                   .🍃 संतोष