दान

सूर्य माथी, ऊन उते

गर्दी त्यात, गाडी रुते .

स्वेद माखलेल्या काखा,

हौर्न वेड्या मारी हाका.

द्या हो बाबा,दादा दे रे ,

काही फिरले हाकारे

चिकटली जागोजाग

भिकाऱ्यांची पोरे सोरे .

आली भिकारीण कुणी

बाळ पोटी कवळोनि .

भुकेजल्या पोरासाठी

मागे भीक कळवळोनि.

रडे आक्रन्दूनी तान्हे

काही ओघळली दाने.

परी अकल्पित काही,

घडे, थक्क गर्दी ज्याने .

येता अकस्मात वात

दिसे शिशु नग्न आत ,

तीक्ष्ण चिमटयांचे वळ,

गुंतलेले तिचे हात .

फुटे कुणाचा संताप ,

देई कुणी शिव्या शाप .

कोणी शहाजोग बोले ,

घोर कलियुगी पाप .

दया बुद्धी इथे फोल ,

शुद्ध धंदा ,विके मोल ,

'दान करी नादान' हे

सार्थ आठवती बोल .

हीमनगाच्या टोकाचे
आत वास्तव निराळे.

दूर अंधाऱ्या बोळात
जागे तरसांचे डोळे.

प्रतिक्षिप्त प्रवासाने
घरी पोचले शरीर

मन अजून गर्दीत
आत जाई खोल खोल.