हा राम

हा राम त्रेतायुगनिवासी,
कलियुगातही नांदतो.

भिन्न रुपी,भिन्न स्थानी,
सकल जगती स्पंदतो.

तो बालस्वरुपी दावी लाघव,
तुलसीला शरयूतटी.

तो मध्यभारत,दंडकी,
प्रक्षाळिला गोदातटी.

श्रीरामनामे मत्त,फक्कड
कबीर विहरी हंस तो

अन् दादू पिंजारी दयालु
संसृतीभय पिंजतो.

ती दख्खनात निनादली
श्रीरामदासी गर्जना,

रयत झाली मारुती,अन्
छिन्न मुघली वल्गना.

भद्राचलीचा रामदासु
त्यांस घाली साकडे.

श्रीरामविग्रह स्थापितोे,
त्या पर्वती,आंध्राकडे.

जे तमिळ प्रांती त्यागराजे,
दिव्य कीर्तन मांडले,

ते गायने,कर्नाटकी,
निजवैभवे ओसंडले.

संरक्षिण्या,नवभारता
दे मारुती सम तू धृती,

दे संयमी युगधर्म जेथे
नांदती बहु संस्कृती.

जे रावणासम गांजती,
त्यां मारण्या कोदंड दे.

परि पेटण्या नवचेतना,
नवअस्मितांचे बंड दे.

ये मुक्त करण्या जानकी
अन् त्रस्त ती मंदोदरी.

ये गूह्यकाला भेटण्या,
ती मिटव विषमाची दरी.

निजधर्म अन् विज्ञान यांना,
सांधण्या सेतू हवा.

तंत्र आणिक मंत्र यांतील
सूत्र तू, तूचि दुवा.

कोटी तेहतीस देवता ह्या,
अब्ज झाल्या सांप्रती,

दे बुद्धि आम्हा,वाढुदे,
सुदृढ,अल्पच संतती.

ये सांगण्या की,व्यर्थ ती
प्राचीन,दुष्कर कंदरे,

पार्थिव मंदिर!त्यासवेे,
मज अब्ज ही हृद् मंदिरे.

                   .🍃संतोष