मिचमिच डोळे,पाठ कमान
लटलट थोडी हलते मान,
हाती काठी तिसरा पाय,
हळूहळू ती टेकत जाय.
चेहऱ्यावरती ग्रीष्म किती!
नजर करारी, नसे भिती.
कुठे जातसे,कुतूहल दाटे
अंदाजांना अनंत फाटे.
हाती पुस्तक कागद काही,
चाचपुनी वरचेवर पाही.
आजी काही मदत हवी का?..
...लुकलुकल्या डोळ्यात तारका
म्हणे मुला मज उमजत नाही
पहा तुला का कळते काही?
पाहुनी कागद ओशाळे मन,
अगतिकसे ये अवघडलेपण!
नव्हता विठ्ठल!....पुढची वारी?..
बोळक्यातले हसू विचारी!
व्रुद्ध जिद्दीचा बुरुज झुंजत
मरणापुढती उभा ठाकला!
अन् कागद हे तिला सांगती,
जिवंततेचा हवा दाखला!
.🍃संतोष
No comments:
Post a Comment