तो -
दाट अंधाराची साय,
त्यात भिजती चांदण्या.
तुझ्या डोळ्यातले उन
तरी का गं मावळेना?
उष्ण उसासेही गेले
गेले गर्द गहिंवर.
परि नजरेच्या काठी
दिसे अनोळखी पूर.
मुके ओठांचे टपाल,
नाही पत्र चिठ्ठी तार,
फक्त ऐकू येते तुझी
मध्यरात्रीची सतार.
ती -
नको छेडछाड करु
माझ्या आतल्या तारांशी
किती सायास करुन
षड्ज जुळला स्वतःशी.
माझे उन माझ्यापाशी
आहे जुने अविनाशी.
जेव्हा भिजते हे मन
तेव्हा धावे त्याच्यापाशी.
तुझा हात हवा हाती
नको मला तुझा खांदा.
तुझ्यासवे मनोभावे!
आत मनाचा पोशिंदा.
.🍃संतोष
No comments:
Post a Comment