काजळ रात

 काळीज कातरे काजळरात 

उरात थरारे श्वासाची वात. 

टाकून सावळी संध्येची कात, 

आली ही नागीण ऐन भरात. 

काळोख शाईत मौनाचा बोरू 

भयार्त भाषा लागते कोरू.

शब्दांना लगाम,थांबला वारू,  

किर्रर्र रातकिडा लागला घोरू. 

झाकल्या पापण्या,

तरी जागा डोळा. 

टिक टिक घड्याळी,

सर्व काटे गोळा.

वाजता पाचोळा,

धीर चोळामोळा, 

जाणीव तळाशी,

नेणीव धांडोळा.

मिथ्याच तरीही स्वप्ने तू सजव.

उद्याचा भाबडा दिवस रुजव.

खेळ हा रात्रीचा रात्रीच निजव, 

भीतीची ही बिळे धृतीत मुजव.

मिटल्या डोळ्यांना पहाटआशा,  

दवांत भिजेल कोवळी भाषा. 

तोवर सावर,भीतीचा वावर, 

निराशा आवर, सरेल निशा.

                                  .🍃संतोष