*शब्दोच्छ्वास!*
चालत्या गाडीत मस्तकी ओझे
तसे माझ्या शिरी मीपण माझे.
खाली ठेववेना,फजिती टळेना
कच्चे हे मडके कोण गा भाजे?
ओझे ही संपत्ती?अथवा भ्रम?
पुष्कळ केले की त्यासाठी श्रम !
वाटोळा वेदांत कर्म व्युत्क्रम,
जन्म जरा यम, चालला क्रम.
लाचारी चे पुच्छ हालते मागे
भरजरी दिमाख आणखी मागे.
सदिच्छा,सदाशा सारून मागे
वासना इच्छांचे वेताळ जागे.
नेमस्त नाटक चांगुलपणा
अंतरी मत्सर काढतो फणा
सात्विक संताप,त्याला पश्चाताप!
कोडगा सुखात मिरवी गुन्हा.
मधाच्या बोटाला शेकडो मुंग्या
साधूच्या बोटाला डसती नांग्या
गंजल्या तलवारी मनात नंग्या.
कानाशी वाजती गाजरपुंग्या!
सोवळे सोज्वळ सुकून गेले
बेरकी मनात घुम्मे हे चेले.
सहज सरळ सांडून गेले.
शांतीसाठी आता सुगंधी तेले.
असा हा प्रवास रात्रंदिवस
पेंगत्या स्वप्नांचा खुळा उरूस.
कसले प्रयोग सत्याचे भास
अहिंसेचा खाटीका घरी वास.
क्षितिज कोरीत उगवो उषा,
भिन्न काली भिन्न क्रांतीची भाषा.
समभाव भोंगळ भाबडी आशा
स्वतःची ओळख,स्वतःच्या देशा!
.🍃संतोष
No comments:
Post a Comment