एक आंधळा पुसे दुज्याला
असेल कैसी दुनिया न्यारी
रंगबिरंगी नाट्य मनोहर,
असेल गंमतजंमत भारी
म्हणे दुजा,मज वाटत नाही
असेल काही येथ रम्य ते
रोज ऐकतो मी कोलाहल
चित्र खरे नच फक्त भास ते.
जाई तेथून डोळस कोणी
म्हणे बोलसी सत्य परंतु
भास भोगल्यावाचून उत्कट
कळेल कैसे सत्य परंतु?
म्हणे आंधळा पहिला तेव्हा
मजपुरते मज कळले उत्तर
भास जगावे डोळस होऊन
मनगटास या लावून अत्तर.
हसे दुजा मग उदासवाणे
म्हणे पुरे हे व्यर्थ तराणे.
शुन्य प्रसवते केवळ शून्ये.
कसली दृश्ये कसले दिसणे?
डोळस तेव्हा बोले अंती
मिटुनी डोळे मग एकांती
कळले जे मज वळले नाही!
पहिला मिळविल अंती शांती!
.🍃संतोष
No comments:
Post a Comment