ते पेंगुळलेले स्वप्न अचानक जागे!
चाहूल कुणाच्या अंगाईची मागे?
म्रुगत्रुष्णेची का लाट आतूनी आली?
आभासविषाचा शाप लोंबतो खाली!
मी दडवून ठेवी आरश्यातला चेहरा
अन् दडपून देई चलनी चावट मोहरा.
ही सत्य असत्यासवें चालली होडी,
मध्यात सोडूनी गेला की नावाडी!
हा गाव धुक्याचा,नजरा पडद्यामागे
हा बोल मुक्याचा,आशय केवळ धागे.
ते जुळवून द्यावे ऐसी प्रज्ञा नाही!
हे भलते कोडे अवघड तज्ञांनाही.
हा सवाल फसवा उत्तर याचे नाही
जो हात अडकला जंजाळातच राही.
घ्या मिटुनि डोळे!
खोल खोल घ्या श्वास!
जे दिसते वास्तव!अनंत पदरी भास.
जा पुन्हा रंगुनी मनां स्वप्नरंगात,
जोवरी पडे नच तो काळाचा हात.
.🍃संतोष
No comments:
Post a Comment