उधळलेले लक्ष मोती,
उजळलेल्या शुभ्र ज्योती,
त्यात शोभे चंद्र राजस
फाकले नवतेज भंवती.
चुरडलेला मोतीचारा
पसरला गगनावरी,
काजळाची दाट माया
रात्रीच्या ह्रुदयांतरी!
रोहीणी कोनात हासे,
क्रुत्तिका सुमगुच्छ भासे.
म्रुग पळे त्यां व्याध त्रासे,
क्षीण ध्रुव त्यां क्षितिज ग्रासे.
दूर तापस तो अगस्ती
दक्षिणेला एकटा,
केवढा,नभ व्यापुनी हा
व्रुश्चिकेचा शेपटा.
पाच बोटे उमटलेली!
हस्त चित्रा दाविते.
तूळ राशीचा तराजू,
स्वाती हाती वाहते.
सावळ्या डोहात रजनी,
विश्व निद्रा घेत सदनी.
पांघरे अंधार अवनी,
गगनीचे प्रतिबिंब नयनी.
शांतता गूढरम्य आहे,
कौमुदीही सौम्य आहे.
मौन सोडी रे मना तुज,
आज सारे क्षम्य आहे.
या निशेची स्मरणचित्रे
काढुनी मी पाहतो.
अन् पुन्हां या चांदण्याच्या
नवप्रपाती नाहतो!
.🍃संतोष
No comments:
Post a Comment