नभाच्या समुद्री किती अभ्रलाटा,
उफाळून ये काजळाचे खळे.
निळासावळा डोह हा खोल जाई,
अकस्मात झाकोळ हा सांकळे!
आता ती प्रतिक्षा,क्षणांची युगाब्दे,
टपोरे नवे थेंब जन्मायचे.
घनांचे घुमावे वरी चौघडे अन्
सडे मुक्त मोत्यांपरी यायचे.
फुले अत्तराचा मळा भोवताली,
जळी प्रुथ्वी आकाश मिसळायचे.
घडे नाहणे,सोवळी सर्व स्रुष्टी
विहंगापरि स्वैर विहरायचे.
जळाच्या पखाली किती रिक्त होती,
थके वाहुनी वायु सैलावला.
खुले नेत्रभिंगांतरी बाहुली ही,
पिते गारवा दूर फैलावला!
नभाची निळाई दिसू लागते अन्
करी किलकिले नेत्र हा भास्कर,
अशी शेवटी शांतता त्रुप्त येता,
मिटे मी,मनाचे पसरले पर!
.🍃संतोष
No comments:
Post a Comment