पाऊस पडत असताना

पाऊस पडत असताना,
झेलावा अलगद ओला,

अन् स्वत:शीच धरलेला,
मग सोडावा अबोला.

मन म्हणते ,गाऊ गाणे
श्वासांचे होती तराणे,

नाचावे,आपण गावे
धारांत शुचिर्भूत व्हावे.

जो सचैल येथे न्हाला,
थेंबांतून अम्रुत प्याला.

चेहर्यांचे रंग दिखाऊ,
विरघळता,सोज्ज्वळ
झाला.

जन हसले तर मग हसूदे
कुणी रुसले तरीही रुसुदे.

आपुली ओळख आपणाशी,
पटल्यावर मग जग फसूदे.

पाऊस हा नसतो पाणी,
जो फक्त ढगांतून झरतो,

पाऊस हा उत्सव असतो,
जो सरल्यावरीही उरतो.

तो खुणा ठेवतो ओल्या,
अन् शपथा देऊन जातो.

त्या शपथांसाठी पुन्हा,
दरवर्षी फिरुनी येतो.