गीतांजली 1(भावानुवाद )

  I was not aware of the moment, when I first crossed the threshold of this life.

What was the power that opened me out upon this vast mystery, like a bud in the forest in midnight.

When in the morning, I looked upon the light, I felt in a moment that, I was no stranger in this world, that the inscrutable power without name and form has taken me in its arms in the form of my own mother.

Even so, in death, the same unknown will appear as ever known to me

And because I love this life, I will love death as well.

The child cries out when, from the right breast the mother takes it away to find its consolation in the left one in the very next moment.

Ravindranath thakur /Tagore
Geetanjali.

निबिड काननी,उमले कलिका,
मध्यरात्रीच्या गूढ कुशीतून,

माझे माझ्या नकळत झाले
जीवनात या तसे पदार्पण.

किरणपाखरे दिसता विहरत,
ओळखीचे हे भासे त्रिभुवन,

अनाम आणि अरुप शक्ती,
मातेसम मज घेई कवळुन.

परिचीतसे ठाकेल समोरी,
अनोळखी ते तत्वच अंती.

मृत्यूचा क्षण येता जवळी,
फिटेल सारी मग ती भ्रांती.

जगण्यावर या प्रेम खरोखर,
यांस्तव मजला आहे ठाऊक,

मृत्यूवरही धरीन प्रीती,
अंतकाळ तो येता सन्मुख.

स्तनामृताचा वियोग घडता,
रडे तान्हुले जरी परंतु,

क्षणीच दुसऱ्या, दुज्या स्तनातून
मिळे तयाला जेवी निजसुख.

--- गीतांजली
( रविंद्रनाथ ठाकुर/टागोर)

भावानुवाद .. .🍃संतोष