कविता राणी

शब्दसुमांंच्या हिंदोळ्यावर,
कविता राणी, ही झुलते,

व्यर्थ बोलणे,'कविता करणे',
 (ती) होते,घडते,वा फुलते! (१)

तीक्ष्ण तीरांसम,कधी शूलांसम
खोचक बनूनी ही सलते,

सलते,परि मग बनुनी सांत्वना,
पुसते नेत्रांतील जल ते.        (२)

मऊ मखमली, कधी मुलायम,
रेशिम पेरित ही जाते,

नभी तळपत्या कधी सुर्यासम,
तेजाशी जडवी नाते।           (३)

मुग्धमनांच्या भावक्षणांतून
उगाच केव्हा ही रमते,

प्रतिभा सखीसह मुक्त विहरते,
स्वच्छंदी पण तीस गमते.     (४)

हीच्याच प्रसवांतूनी जन्मली,
जगतामाजी ही भाषा,

तिमिरतळांतून बनुनी शलाका,
हीच जागवील नवआशा.     (५)