नभ गाभुळलेले

नभ गाभुळलेले,भरला सावळगाभा
ते क्षितिज वाकले,कृष्णछटांची शोभा.

ते पाझरले रस,सृष्टी चातक झाली,
निमिषांत सुगंधी अत्तरशिंपण खाली.

ती आळस झटकून तृणें उंचवित मान,
अन विझे निखाऱ्यापरी तापले रान.

सर शुभ्र जलाची जशी सोवळी राधा,
तो कृष्ण सावळा मेघ, सावळी बाधा.

की दाटून आले आठव अलगद ओले,
अन थेंबांमधुनी आत्मनिवेदन झाले?

तो नाद सुगंधी रेशीम पांघरलेला,
जलथेंबांचा जणू कशिदा वरि विणलेला.

तो शीळ घालतो हलके भिजला वारा,
अन पिंपळ पसरे पायी पर्ण पसारा.

ती पेंगुळलेली फुले सावरून बसली,
अन जलमोत्यांची माळ घालुनी हसली

जल नेत्रांमधले जळात मिसळून जावे,
अन ग्रीष्मझळांचे पर्व पालथे व्हावे.

तो येतो नेमे ,तरी नवोन्मेषाने,
का उगा जळावे क्षुद्र अशा क्लेशाने?

हे शांत धरातल,शांत मनाचा पारा,
नभ आत उतरता,आता अंतरी धारा.

                                .🍃संतोष