स्वगत

आकाशाच्या निळ्याशार तबकात रुईचा कापूस पिंजून ठेवावा तसे हे मेघांचे पुंज.

निळ्या नभांगणावर निरनिराळ्या नक्षींच्या रेखाकृतींनी रांगोळ्या रेखाटणारे..
का,
व्यवहारशुन्य विद्वत्तेच्या व्यासंगाप्रमाणे व्यर्थ, रिक्तपणाचे पांढुरके अस्तित्व दाखवणारे?

वाऱ्याच्या अद्रुष्य कुंचल्यातून स्वतःतच निरनिराळ्या आक्रुत्यांचे आभास अवकाशात तयार करणारे..
का,
विखुरलेल्या ठिपक्यांमधुन पाठशिवणीचा खेळ खेळणारे आणि पकडल्यानंतर एकमेकांशीच एकरूप होऊन जाणारे?

आकाशाची खोळ उसवून हा निसर्ग नावाचा पिंजारी कसले विलक्षण आणि विचित्र खेळ खेळत असतो नाही?

आपल्या पक्षी हा निरर्थकाचा
विभ्रमविलास निव्वळ!

ना तिथे गर्भार स्त्रीच्या जडशीळ पावलांप्रमाणे पर्जन्य कुशीत जपुन हळूहळू येणारे सावळमेघ आहेत,

ना प्राची किंवा संध्येच्या रंगखुणा..

ना निशेचा चांदणचुऱ्यात चमचमणारा नक्षत्रनखरा.

तरीही या निरर्थकतेत काहीतरी जादू आहे नक्की, नजर खिळवून ठेवणारी.

ते काही असो, माझ्या आयुष्यातील चार क्षण त्यांनी शुभ्रधवल केले एवढंच माझ्यासाठी पुरेसं आहे.

 *वलयांकित अभ्रांचा विभ्रम*
 *विरळ वायुच्या करांत खेळे.*

*निरर्थकांच्या भासआक्रुत्या*
*पिंजुन पडती कापुसगोळे!*

*पाठशिवणीचा खेळ खेळता*
*विस्कटली वाऱ्यावर वस्त्रे.*

*जलदांनो जा मुक्तपणाने*
*रेखाटत झुलणारी चित्रे !*

                             . 🍃संतोष