तेजाळ दिव्याच्या खाली मी प्रकाशप्राशी पक्षी.
मांगल्यमनोहर मार्गी लखलखती सुंदर नक्षी
चंचूच्या पात्री माझ्या रस अर्काचा उतरावा.
पाचूच्या हिरव्या रानी मग माझा व्हावा रावा
कोंदणात झगमगणार्या मोत्यांचे नयनीं पाणी
कंठात कोकीळेच्या जी तैसीच वैखरी वाणी
मी विहंग वनीचा होता,वायूचे पंख फुटावे
नेत्रांत निळ्या निलिमेचे नितनूतन चित्र नटावे
प्राजक्त पहाटेचा जो तैसाच सुवास सुटावा
लवलवत्या पात्यांजैसा स्रुजनाचा कोंब फुटावा
मग व्हावे सोज्ज्वळ गान भक्ती चे अम्रुतपान
त्रुप्तीची विहरो तान क्षणभर विसरू दे भान
सणसोहळाच हो नित्य, सर सौख्याची वरुषावी
ह्रुदयाची घुमता विणा,मग चित्तव्रुत्ती हरुषावी
🍃.संतोष
No comments:
Post a Comment