सप्तसूरांच्या आम्रतरुंची
बने पोरकी,
तालही होई खुळाबावळा,
गुंजन विरले गंधाराचे,
*उडोन गेली आज कोकिळा।*
शतकांमाजी असे कुणीतरी
रसिकजनांच्या साठी येते.
बघता बघता आयुष्याचा
अतूट हिस्सा बनून जाते.
ओळख माझी,स्वर हे माझे
सांगून गेली जी कळिकाळा,
नाद गुंजतो घुंगुरवाळा,
*उडोन गेली आज कोकिळा।*
स्वर जे झरले,अम्रुत झाले.
कान नव्हे,हे प्राण पोसले।
अजून घुमतो मनगाभारा
दिपकळ्यासम सूर तेवले।
स्वरसाम्राज्ञी तुझिया दारी
श्रुतीपुष्पांचा फुले मळा।
अमरचि हा राहील गळा,
*उडोनी गेली जरी कोकिळा।*
🙏🙏🙏
.🍃संतोष
No comments:
Post a Comment