नवलाख कल्पना
झरती होऊन मेघ..
ती जाड ठशाची
सुबक देखणी रेघ
चिरतारुण्याचे
रेषांना वरदान
हा नव्हे कुंचला
सरस्वती चे स्थान
नच झाले ऐसे
व्यंगचित्र अव्यंग
ना स्पर्श कुठेही
विरुपाचा तो संग
कुणी मुग्ध बाल हा
समजावे आईला
अन् देतो खाऊ
पाहून गायनलीला.
किती चित्रकथा या
उलगडती स्मृतीपटली
ही कशी गॅलरी
कल्पकतेने नटली.
ह्या अमीट रेषा
ओठांवरती फुलती
अन् देत प्रेरणा
नवप्रतिभा उमलवती
हे हात देखणे
तशाच तुमच्या रेषा
त्यां प्रणाम अमुचा
शतायुषी उन्मेषा..
.🍃 संतोष
No comments:
Post a Comment