कविंची चाळिशी

जे न देखे रवी ते आम्ही पाहतो.
असा माज आम्ही उरी वाहतो!

असा माज त्याचे शिरी होत ओझे
पळे चालली श्वास आयुष्य मोजे.

दिले जे तीने, ते, तिचे ऋण बाकी!
भरु  रिक्त प्याले श्रमे मुर्ख साकी.

फुटेना तरु पालवी म्लान झाली,
कितीदा तुरे व्यर्थ छाटायचे.

जुन्या फांदीला बांधू ग्रीष्मात झोके,
उगा हेलकावे किती घ्यायचे?

अकाली पिके त्या फळां नाही गोडी
तरी ताजवे धूर्त तोलायचे?

नसे गायनाची कळा ती गळ्याते,
तरी घोकले काही रेकायचे!

आम्हा पुर्वजांची मिळालीत काही
तारांगणे खेळण्या आयती.

तिथे शोधू तारे जुने अन् निनावी
करु सर्व ग्रंथालये पालथी.

आताशा कवींना छळे चाळीशी
विशींचे उमाळे पुढे आळशी!

परि साथ देते जुनी मान्यता.
हसू ओळखीचे! मिळे धन्यता.

असे धन्य जगणे! चकाकीत चकणे!
बुडाला रवी अन् फिके चांदणे.

                             . 🍃संतोष