भूत भयाचे

भूत भयाचे भूतांपाठी
भूतदया ना भूतकाळाला.

भीतभीत ते भविष्य भेटे
क्वचित कधी ये सौख्य गळाला.

आले म्हणता जळी पळाले
दुःखसागरी ते मीनासम.

चरफडणाऱ्या हातांसंगे
पुन्हा नव्याने तोच दिनक्रम.

टीचभर पोकळ खोळ भराया
आयुष्याच्या रित्या ओंजळी.

क्षण सोन्याचे अवतीभवती
कधी न दिसले, चाल आंधळी.

भिरभिर पक्षी, निळ्या नभाचा
थांग शोधती म्हणुनी वेडे?

चकवाचांदण मनी तुझ्या रे
विकारवेलींचे त्यां वेढे.

बुद्धी म्हणते म्हणून शहाणा
पोर मानवी परि अर्धवट.

अर्ध्या हळकुंडाने पिवळा
डुचमळणारा अर्धा हा घट.

फुंकर येता पडती पत्ते,
कुठे बंगला कुठे इमारत.

स्वप्नमनोरे चढणे पडणे
जीवघेणी ही उगाच कसरत.

अमृतभरल्या तळ्यात पोही
अन् घाबरतो बुडीन म्हणोनी.

स्वप्ने बघतो आगबोटीची
वाट पाहुनी जात शिणोनी.

कीट अडकती जाळ्यामाजी
कोळी त्यातून निवांत फिरतो.

आपले जाळे आपण विणावे
जीव जिथे स्वच्छंद विचरतो.

जगलो म्हणता येण्याजोगी
एकतरी खूण उरी असावी.

जरा वृद्धपण मग चंदेरी
मिरवीत मरणा वाट पुसावी.

                         . 🍃संतोष