आटपाट काळपुरी!
रहिवासी क्लिष्ट!
त्यातलाच एक,त्याची,
उन्हाची ही गोष्ट !
पहाटेच्या वाटांवर,
क्षितीजाच्या काठावर,
मंद वायूलाटांवर
रांगणारे मूल!
कोवळ्याशा उन्हाची ही
ललित चाहूल!
खेळे अंगाखांद्यांवर,
पाने फुले फांद्यांवर,
रेशीम वा चिंध्यांवर,
खुदुखुदू हासे!
विभास हा स्वरभास!
चहूकडे ठसे!
एकरूप होई पुढे
माध्यान्हसूर्याशी,
दाहकसा अंगसंग
दहाही दिशांशी!
कुणासाठी तप्त-
मधसूरजा चे घोट?
भीमपलासा ची छाया,
सारंगां चे बोट?
पुर्वीकडे, हळूहळू
लांबल्या सावल्या!
पुन्हा वनश्रीच्या
खाली खेळाया धावल्या.
आणि दूर जीवघेणा
काकली निषाद!
निनादला हंसध्वनी,
विरला विषाद!
हळूहळू दिसेनासे
मावळते उन!
सायंकाला हाती गेले
विरह ठेवून.
कोंदटला विरहार्त,
गहिरा धैवत,
मारव्याचा सूर गेला
काळीज कोरत!
सफळ सुफळ तरी
अपूर्ण ही कथा!
व्यथा नव्हे,प्रथा नव्हे,
अनुभवा स्वतः!
.🍃संतोष
No comments:
Post a Comment