तू

ओसाड वैराण,निराशेचा माळ 

तेथ तू वेल्हाळ,तृणफुल.

गदगदा हालते,आयुष्याचे झाड 

दृढ माझे खोड,मुळे तुझी.

केस पिंजारून,येते काळरात, 

इवल्या दिव्यात,वात तुझी. 

प्रसूती होताना, प्राणांतवेदना, 

तेथ स्वर तान्हा,साफल्याचा. 

अचकट विचकट,गर्दी रासवट 

तेथे डोळे धीट,तुझ्या बळे. 

उंच सप्तकात,स्वरांचे प्रपात 

षड्ज पंचमात,तूच सुप्त 

जीवनाचा ठेका,चालला लयीत

ताल अनाघात,तुच तेथे. 

अस्तित्व दावीशी,असे रात्रंदिशी 

आम्हाला हवीशी,तर्कतृष्णा 

तर्कांचे भोंवरे,तेथ मती फिरे 

पैल ते हाकारे,ऐकु नेदी 

सामोरी ठाकते,रोज ते चैतन्य 

आम्ही दृष्टिहीन,अंधभक्त. 

आता सांजवेळी,झुकुदे डहाळी 

तुझी तूच माळी,गळा फुले.

                                . 🍃संतोष