पहिली फुंकर देव मारितो
प्राण उठे देऊन आरोळी.
रडण्याने हसताहे कोणी
स्तन्य दाटते!क्षोभ नसावा!
फुंकर घाली घास निवाया
लेकुरवाळी कुणी माऊली.
तशीच फुंकर ऊन सुखावर
देव मारितो,धीर धरावा!
फुंकर मारुन चुल चेतवी
सुगरण कोणी पाक कराया
तशीच फुंकर विपरिततेची
निग्रह अग्नी तीव्र करावा!
फुंकर घुमवी शंखनाद तो
मंगलमय मंदिर गुंजते.
ध्येयपथावर गुरुवाक्याचा
तसाच कानी मंत्र घुमावा!
फुंकर वाहे मुक्त वायुची
कलिकागाली गोड खळीतुन.
तसाच उन्मेषाचा वारा,
नाविन्याच्या बनी फिरावा!
फुंकर खेळे चपळ, वेणुतून
रंध्रांतून थरथरती सृजने.
तसा मोकळ्या मनवेणुतून
मुक्त मारवा मग ऐकावा!
जाते फुंकर शेवटची ती
दूर प्रवासाच्या ओढीने
तोवर पल्ला गाठून आपला
दीप स्वतःचा तो उजळावा.
. 🍃संतोष
No comments:
Post a Comment