वहाणा

माझ्या दारातले तुझे
तळ झिजलेले जोडे
करी हळवे उगाच
मना आठवांचे वेढे.

काय असेल उमर
किती कापले अंतर?
किती काटे किती फाटे
कीती कर्दमाचे थर.

किती तुडवली राने,
किती घाटांची वळणे.
किती दगडांची ठेच,
किती ओलांडली बने.

किती रापले तापले
बंध बंदांचे ईमानी.
नाही डगमगू दिली
तुझी चाल स्वाभिमानी.

रुप ओबडधोबड,
अंगी खिळे टोचखुणा.
कसा शोभावा शेजारी
कुणी राजस देखणा.

म्हणे अशी अडगळ
ठेवू नयेच घरात
असे सूचनाशिंतोडे
येताजाता उडतात.

खरे आहे! का गुंतावा,
माझा निर्जीवात जीव.
जाता जीव ओलांडून
जीर्ण शरीराची शीव.

जरी पटते बुद्धीला
परि धजावेना मन.
वाटे करारी पाऊल
पुन्हा येईल चालून.

माझ्या पायी शोभतात
मऊशार पादत्राणे.
किती रंग रुप कळा
नामवंत ती निशाणे.

वाट खुणावे दूरची
देते धावण्या आव्हान.
उरी आशेचा समुद्र
होते चालही बेभान.

परि ठाकता समोर
पुढे निसरडी वाट,
चुके काळजाचा ठोका,
सुटे निग्रहाचे बोट.

तेव्हा डोळ्यांपुढे येती
तुझ्या व्रुद्धशा वहाणा.
येतो भुलण्याचा गांव
तरी पाऊल चुकेना!


                             . 🍃संतोष