मेघाचे जांभूळ टचकन फुटले,
मोहोळ उठले काळेनिळे.
पिसाट गोंगाट,वार्याचा बेफाट
भरून सांडले नभतळे.
विजेचा हा लोळ,उठला कल्लोळ
सुटले वादळ वेडे खुळे.
थेंबांची झुंबरे हालती डुलती
मौक्तिकांची सर खाली पळे
टपोर थेंबात मिसळे कस्तुरी,
वाहतो सु्वास वायूबळे
नेमाने, प्रेमाने नाचतो पर्जन्य
कित्येक युगे हा कोणा कळे?
मनाची तनाची शांत हो काहीली
त्रुप्ततेचे दान जीवा मिळे.
🍃 .संतोष
No comments:
Post a Comment