Saturday, May 1, 2021

पावसाची गोष्ट


आई,आजी,ताई म्हणते,

बाहेर नको जाऊस!


मला सांग बाबा,येतो, 

कुठुन बरं पाऊस?


खरंच का रे ढगामधे,

दळत असते म्हातारी?


एवढं पाणी येतं कसं

कोण धरी वरती झारी?


गोष्ट सांगतो ये इकडे,

'पाऊस खाली कसा पडे!'


ऊन लागता वाफ बने,

समुद्रातल्या पाण्याची


उंच ढगांच्या कुशीत तिजला,

जागा मिळते राहाण्याची,


हळूहळू ते ढग पळती

वाऱ्याच्या गाडीवरती,


हिरवी झाडे अन् डोंगर,

पळताना त्यांना धरती.


थंडी लागता उंच तिथे

ढगांतून मग पाणी पडे,


असा येतसे पाऊस हा,

इथे तिथे जिकडे तिकडे,


ढगास आदळून ढग कधी,

चकमक जोराची उडते,


तोच येई,आवाज धुडुम्

वीजबाई ती कडाडते.


गोष्ट अशी ही छोटीशी

ढग,पाऊस,वाऱ्याची!


शोधून बघता सापडती

अशी उत्तरे साऱ्यांची.

   

                                   .🍃संतोष

भोलानाथ

सलील कुलकर्णी यांची एक पोस्ट वाचत होतो तर आठवलं

काल वरद 

भोलानाथ ची कविता 

सांग सांग भोलानाथ, शाळा भरेल काय?

अशी म्हणत होता...☺️

ती त्याची कविता मी खाली पुर्ण केलीय...

म्हणजे पहिले शब्द त्याचेच नंतरची कडवी मी जोडली.


वरदची कविता


सांग सांग भोलानाथ?

शाळा भरेल काय?


शाळेत जाण्यासाठी आई

घाई करेल काय?


पुरे झाले बाबा आता

मोबाईलवरचे लेक्चर,


पुरे झाले कार्टून,गेम,

टिव्ही वरचे पिक्चर..


भोलानाथ...


कित्ती दिवस झाले,

नाही पाहिली माझी शाळा.


बाकावरचे पुस्तक आणि 

भलामोठ्ठा फळा!


भोलानाथ...


भेटलो नाही भांडलो नाही

मित्रांसोबत यंदा.


फोनवरुन हाय हँलो

म्हणू रे कितींदा?


भोलानाथ..


सुट्टी मागितल्याची शिक्षा

देतोय का रे बाप्पा?


तूच त्याला सांग थोडं

मारुन गोड गप्पा,


कोरोना चा राक्षस मारून

शाळा सुरु कर.


आधीसारखं कर देवा

सगळंच लवकर!


भोलानाथ...


                            .🍃वरद/संतोष

आश्वस्त


आश्वस्त इथे मी फिरतो,

नभअश्वत्थाच्या खाली,


ही दिनरजनीची माया,

मजभंवती पिंगा घाली.


ही छाया शितल वाटे,

तरी कसली चिंता दाटे?


इच्छांना फुटतां फाटे,

शतकोटी म्रुगजळसाठे!


अस्तित्व पोळुनि काढी,

तो रवी इथे शिरी धरीला.


परि कधी पहाटे त्याने,

नेत्रांत दीप उजळवला!


नक्षत्रे डुलती कर्णीं,

ती निशानशा अनुभवली,


अन् पिसाट वारा पर्णीं,

अशी रात पिंजुनी गेली.


त्या आकाशाला बंध,

सहजीवन अन् प्रेमाचे.


हळूहळू निळाई चढते

मग श्यामल शामा नाचे.


हे जरी चिरंतन विश्व,

तरी आपणासाठी सीमा!


ती सांजपांखरे वरती,

पुसटशा उमटती प्रतिमा.


ते स्विकारावे सत्य,

ऋत्मंगल संध्याकाळी!


विश्रांत मनाने चित्तां,

द्या क्रुतार्थतेची टाळी.


हे सांगा जाता जाता,

दशदिशास्तंभदंभाला!


जरी क्षुद्र जीव हा माझा,

रसरसता प्राण उशाला.


रवीचंद्रांचे आकाश 

कधीकधी पोरके होते!


आधारवडाला टेकू,

मग पारंबीही देते..


                                .🍃संतोष

 नमन मम तव प्रति,...गणपती! गजानन, हे हेरंब..।ध्रु। झुणझुणझुण नुपुरनाद। थिरकतद्वय चपलपाद। घुणघुणघुण प्रणवनाद। भक्ती सुरस तव प्रसाद। मूलाधार, ...